براى نماز داخل در بخش علم اجمالى و شك در مكلّف به است چون ما يقين داريم كه ذمّه ما مشغول به نماز هست ولى آيا با اين شرط يا بدون آن ؟ با اين جزء يا بدون آن ؟ محلّ بحث است و اقل و اكثر ارتباطى هم هست البته در آينده خواهد آمد و در همان‌جا هم ما نسبت به اكثر يعنى شرط يا جزء مشكوك برائتى خواهيم شد ولى مسئله ما نحن فيه اتّفاقى است و يا مشهور برائتى است و مسئله آتيه اختلافى است و مشهور احتياطى هستند . تنبيه دوّم همان‌طورىكه در شبهات تحريميه ذكر كرديم در شبهه وجوبيه هم مىگوئيم : لا ريب در اينكه احتياط كردن امرى است حسن و بايستى و رجحان دارد عقلا و شرعا و بلكه بهترين راه نجات است منتهى در شبهه تحريميّه احتياط به ترك مشتبه بود و در وجوبيّه احتياط به فعل مشتبه است و همان‌طور كه مىدانيم شبهه وجوبيه داراى هفت صورت است : 1 - دوران بين وجوب و استحباب . 2 - وجوب و اباحه . 3 - وجوب و كراهت . 4 - وجوب و استحباب و اباحه . 5 - وجوب و استحباب و كراهت . 6 - وجوب و اباحه و كراهت . 7 - وجوب و استحباب و اباحه و كراهت . حال در تمام اين صور سبعه احتياط بجا است حتى در صورت 3 و 5 و 6 و 7 كه يك طرف شبهه احتمال كراهت است پس در دوران بين وجوب